(σε αρχείο pdf ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΗΡΑ 2024)

ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΗΡΑ 2024

Α. Γιατί το πλαίσιο άσκησης του κυνηγιού πρέπει να αλλάξει.
Ολόκληρο το σύστημα, το οποίο σήμερα ρυθμίζει το κυνήγι στην χώρα, είναι
αναποτελεσματικό και επισφαλές για την καλή διατήρηση των πληθυσμών των
θηρευομένων ειδών, προκειμένου να διατηρείται η υγιής λειτουργία των ενδιαιτημάτων.
Αρχής γενομένης από την λογική της οριζόντιας ρύθμισης που διέπει τις ετήσιες
ρυθμιστικές περί θήρας αποφάσεις, την ανεπάρκεια των μελετών που χρησιμοποιούνται
για την έκδοση αυτών των ρυθμιστικών, την μη αντιμετώπιση των ειδών ως
αλληλεπιδρούντων μεταξύ τους εντός ενδιαιτημάτων εμβίων, τα οποία αποτελούν ενιαία
σύνολα που χρειάζονται την μεταξύ τους ισορροπία, προκειμένου να διατηρηθεί η υγεία
και καλή κατάσταση των ενδιαιτημάτων.
Από αυτό το σημείο, έως το σύστημα παρακολούθησης της ασφάλειας της
δραστηριότητας και των ελέγχων της τήρησης της νομιμότητας κατά την θήρα, το σύστημα
πρέπει να υποστεί εκτεταμένες αλλαγές.
Μαζί με αυτό, πρέπει να αλλάξει όλο το σύστημα των θηραματικών εμπλουτισμών, το
οποίο είναι επισφαλές για την υγεία και ισορροπία των ενδιαιτημάτων καθώς λειτουργεί εις
βάρος της βιοποικιλότητας της άγριας ζωής.
Α.1 Η μελέτη επί της οποίας “βασίζεται” η ετήσια ρυθμιστική απόφαση για την
θήρα.
Πρόκειται για κατ έτος “επικαιροποιούμενη” μελέτη, η οποία χρηματοδοτείται στην
εκπόνηση της από τους κυνηγετικούς συλλόγους , με βάση την οποία γίνεται, όπου γίνεται,
εκτίμηση πληθυσμών βασισμένη σε δεδομένα τα οποία προκύπτουν από παρατηρήσεις
κυνηγών. Με βάση αυτήν την μελέτη, εκδίδεται μετά από συνήθως ελάχιστη περίοδο
διαβούλευσης η ρυθμιστική απόφαση, η οποία περιλαμβάνει οριζόντιες ρυθμίσεις για την
θήρα των διαφόρων ειδών, καθώς και υποκριτικά για ορισμένα είδη ορίζει οριζόντιο όριο
καρπώσεων ανά ημέρα (πχ Πετροπέρδικες 2 άτομα ,Τρυγόνι 6 άτομα.), ενώ για κάποια
είδη, όπως π.χ. το τρυγόνι, ορίζει και συνολικό όριο κάρπωσης πουλιών, τα οποία
επιτρέπεται να θηρευτούν εντός της περιόδου, όπου μετά την συμπλήρωση αυτού του
ορίου, η θήρα του είδους κλείνει για το κυνηγετικό έτος.
Έτσι, ενώ η μελέτη αναγνωρίζει περίπου σταθερό πληθυσμό εισερχομένων ετησίως
τρυγονιών (streptopelia turtur) εδώ και χρόνια (αυτό απλά δεν γίνεται για μεταναστευτικό
είδος, το οποίο κυνηγιέται εντατικά παντού, απώλεια ενδιαιτημάτων λόγω της ανθρώπινης
επέκτασης και επέμβασης και επίσης αντιμετωπίζει διαρκώς μεταβαλλόμενες καιρικές
συνθήκες στην αποδημία του λόγω της εν εξελίξει κλιματικής κρίσης), θέτει όριο ημερήσιας
κάρπωσης τα 6 πουλιά και συνολικό αριθμό επιτρεπομένων να θηρευτούν π.χ το 2022 τα
145000 πουλιά, στα οποία το 2023 με διατηρούμενη την κάρπωση στα 6 ο συνολικός
αριθμός κατεβαίνει στα 120000 πουλιά.
Σύμφωνα με το σύστημα παρακολούθησης, το οποίο στηρίζεται στην ημερήσια
ενημέρωση με εφαρμογή στα κινητά τηλέφωνα των κυνηγών για την κάρπωση της ημέρας,
πάλι συμβαίνει κάτι που είναι αδύνατον να συμβεί, ο συνολικός αριθμός των θηρευμένων
που κοινοποιείται στο σύστημα προκειμένου να κλείσει η ετήσια θήρα, όλως τυχαίως
συμπληρώνεται μετά το τέλος της αποδημίας του είδους, αφού έχει αποδημήσει δηλαδή
και το τελευταίο ζωντανό τρυγόνι.
Αντίστοιχα για τις πετροπέρδικες, οι οποίες τείνουν να εκλείψουν, τίθενται ως όριο τα
2 πτηνά/έξοδο, κάτι που είναι σχεδόν αδύνατον να συμβεί εκτός εάν καταγράφονται ως
πετροπέρδικες (Alektoris Graeca) οι σχετικά παρόμοιες με αυτές νησοπέρδικες (Alektoris
Chukar), οι οποίες εισάχθηκαν με θηραματικούς εμπλουτισμούς από τους κυνηγετικούς
συλλόγους στα ενδιαιτήματα της πετροπέρδικας, που άδειασαν λόγω θήρας από
πετροπέρδικες. (Οι συνέπειες των θηραματικών εμπλουτισμών στην βιοποικιλότητα θα μας
απασχολήσουν σε σχετική παράγραφο).
Θα κλείσουμε την παράγραφο αξιολόγησης για τις περιβόητες μελέτες,
επισημαίνοντας ένα ακόμα παράδειγμα από τα πολύπαθα τρυγόνια : Οι μεταναστευτικοί
διάδρομοι, κεντρικός και Δυτικός, των τρυγονιών προς την Ευρώπη έχουν ήδη καταρρεύσει
και απομένει σχετικά ενεργός ο Ανατολικός διάδρομος, η κατάσταση του οποίου βαίνει
σταθερά επιδεινούμενη επίσης. Έτσι, ενώ έχουμε περιοδικά ικανοποιητικό αριθμό
εισερχομένων τρυγονιών σε πολλά μέρη της χώρας, δεν συμβαίνει καθόλου το ίδιο στα
νησιά του Αιγαιακού χώρου, στα οποία τα μεγάλα σμήνη εισερχομένων τρυγονιών στις
δεκαετίες του 1960 και 1970 έχουν αντικατασταθεί από εισόδους ελάχιστων ζευγών σε
κάθε νησί. Παρ όλα αυτά, οι με βάση τις μελέτες αυτές ρυθμιστικέ, οριζόντια ορίζουν
κάρπωση για το σύνολο της χώρας τα 6 τρυγόνια ανά έξοδο.
Με βάση τα έως εδώ παρατεθέντα, και αντί επιλόγου της ενότητας “Μελέτη”, εκείνο
που η ΝΕΜΕΣΙΣ συνοψίζει, είναι ότι μία μελέτη με αυτόν τον τρόπο συλλογής δεδομένων
για το σύνολο του Ελλαδικού χώρου δεν είναι σε θέση να δώσει αξιόπιστα δεδομένα για την
κατάσταση των πληθυσμών και καμία ρυθμιστική απόφαση για το κυνήγι με οριζόντιες
ρυθμίσεις για το σύνολο της χώρας δεν είναι ασφαλές να εκδοθεί ως ελάχιστη εγγύηση για
την προστασία των ειδών που θηρεύονται.
Η χώρα πρέπει να προχωρήσει επί τέλους σε τοπικές ανά περιφερειακή ενότητα
μελέτες στις οποίες θα αναφέρεται ο ακριβής κατά προσέγγιση αριθμός των θηραμάτων, με
όριο στην κάρπωση όλων των ειδών και κλείσιμο της περιόδου θήρας κάθε είδους όταν
συμπληρώνεται το επιτρεπόμενο όριο.
Αυτό σημαίνει ότι σε κάθε περιφέρεια θα ισχύει διαφορετική ρυθμιστική απόφαση
για το κυνήγι με χωροθέτηση των κυνηγοτόπων και διαφορετική διάρκεια θηρευτικής
περιόδου. Με την σειρά του, αυτό προϋποθέτει αλλαγή στο σύστημα ελέγχου με
συγκεκριμένη είσοδο και έξοδο ελέγχου στον κυνηγότοπο, προκειμένου να ελέγχεται η
νομιμότητα και η τήρηση των ισχυόντων εκεί.
Η ΝΕΜΕΣΙΣ προτείνει οι νέες μελέτες να εκπονούνται από τα κατά τόπους δασαρχεία στα
οποία θα πρέπει να δοθούν οι αναγκαίοι υλικοί και ανθρώπινοι πόροι για την εκπόνηση
τους και την άσκηση των ελέγχων.
Α.2 Ο έλεγχος τήρησης της νομιμότητας.
Σήμερα αυτό γίνεται υποτίθεται από την ομοσπονδιακή θηροφυλακή, η οποία
μισθοδοτείται από τους κυνηγετικούς συλλόγους (δηλαδή ελέγχει ο ελεγχόμενος). Επί του
πόσο “αποτελεσματικό” είναι αυτό το σύστημα, αντί άλλου παραδείγματος θα
περιοριστούμε να δώσουμε ένα και μόνο ενδεικτικό δεδομένο, που δείχνει την επάρκεια
αυτού του συστήματος το οποίο βοά: Ένα είδος, το οποίο δέχεται απηνή διωγμό τα
τελευταία χρόνια λόγω της πληθυσμιακής του έκρηξης, είναι ο “Αγριόχοιρος” σε
εισαγωγικά το είδος, διότι δεν έχει σχέση στην πλειοψηφία των ζώων με το Ευρασιατικό
Αγριόχοιρο-Sus Scrofa, αλλά πρόκειται για υβριδικά ζώα, τα οποία εισήχθησαν και για
θηραματικούς εμπλουτισμούς από κυνηγετικούς συλλόγους, αλλά και από ατυχήματα σε
φάρμες εκτροφής τέτοιων ζώων για παραγωγή κρέατος αγριόχοιρου.
Οποιοσδήποτε ψάξει στο you tube τα τελευταία χρόνια λοιπόν θα ανακαλύψει
δεκάδες και εκατοντάδες βίντεο, στα οποία κυνηγοί μετακινούνται καθώς
μετακινούνται οι αγέλες των αγριόχοιρων, προκειμένου να στριμώξουν τα ζώα με
αυτοκίνητα. Παράβαση καραμπινάτη, αφού η θήρα με μηχανοκίνητα μέσα απαγορεύεται,
ενώ στις μετακινήσεις τους αυτές χρησιμοποιούν ασυρμάτους VHF για να επικοινωνούν
μεταξύ τους (απαγορευμένος συντονισμός θήρας με ηλεκτρονικά μέσα), συνήθως σε
κάποια όχι αδειοδοτημένη συχνότητα simplex. Αυτή είναι η δεύτερη εξαιρετικά
συνηθισμένη παράβαση, που γίνεται, δυστυχώς γενικευμένα και μάλιστα σοβαρότερη από
την παράβαση της θήρας με μηχανοκίνητο μέσο, αφού χρήστες τέτοιων μηχανημάτων
χωρίς να είναι ραδιοερασιτέχνες ή αδειοδοτημένοι χρήστες ειδικού δικτύου (πχ δίκτυο
εθελοντικών ομάδων Π.Π μια περιοχής), μπορούν και συνήθως το κάνουν με τα
μηχανήματα “κουρτίνα” παρακολούθησης κρατικών συχνοτήτων ασφαλείας.
Ανελέητη μετά από αυτά η ερώτηση: Πόσοι έλεγχοι και καταλογισμοί έγιναν τα 2-3
τελευταία χρόνια από την ομοσπονδιακή θηροφυλακή για το θέμα μαζί με αντίστοιχους
ελέγχους λαγοκυνηγών βέβαια ?
Απάντηση : ΚΑΝΕΝΑΣ.
Με γνώμονα και αυτό το δεδομένο, η ΝΕΜΕΣΙΣ προτείνει η ομοσπονδιακή
θηροφυλακή να ενταχθεί στα κατά τόπους δασαρχεία και να λειτουργούν ως δασική
θηροφυλακή κι όχι μόνο (αλλά και ισότιμα δικαιώματα και καθήκοντα με δασοφύλακες),
ασκώντας σωστά τους ελέγχους νομιμότητας του λοιπού, πράγμα που συνεπάγεται την
υλική ενίσχυση των κατά τόπους δασαρχείων, τόσο με τους απαραίτητους πόρους, όσο και
με τα αναγκαία μηχανοκίνητα μέσα.
Α.3 Το σύστημα των θηραματικών εμπλουτισμών.
Πρόκειται για απαράδεκτο σύστημα με εμπλουτισμούς, που κακώς επιτρέπεται να
γίνονται από κυνηγετικούς συλλόγους, το οποίο σκοπό έχει να γεμίσει περιοχές, που η
αλόγιστη θήρα άδειασε από θηράματα, ώστε να μπορεί να συνεχίσει να ασκείται η θήρα
εκεί.
Το μεγάλο πρόβλημα αυτών των εμπλουτισμών είναι ότι πολλές φορές δεν γίνονται
με τα ενδημικά είδη των περιοχών στις οποίες απευθύνονται, αλλά με υβρίδια η με όχι
επιδημητικά είδη, τα οποία δημιουργούν έως και τεράστιους κινδύνους για την
βιοποικιλότητα των περιοχών οι οποίες “εμπλουτίστηκαν” κατ αυτόν τον τρόπο.
Έτσι η χώρα σήμερα φιλοξενεί ελεύθερους πληθυσμούς υβριδικού κυνηγετικού φασιανού,
αγέλες υβριδικών αγριοχοίρων που απελευθερώθηκαν σε θηραματικούς εμπλουτισμούς (τα
ζώα αυτά έχουν βγει από τους βιοτόπους των αγριοχοίρων, σπρωγμένα από την πολυδυμία
τους και τις μεγαλύτερες ανάγκες τους για τροφή και νερό προσεγγίζοντας με μεγάλες
αγέλες καλλιέργειες και δημιουργώντας γενετική ρύπανση και σοβαρά προβλήματα), ή στις
καλές των περιπτώσεων απλώς έγιναν σε ενδιαιτήματα πετροπέρδικας (Alektoris Graeca)
εκτεταμένοι εμπλουτισμοί με νησοπέρδικες (Alektoris Chukar), αλλοιώνοντας την
βιοποικιλότητα των επιδημητικών ειδών, όπου έγιναν, με υπαρκτή ευθύνη των
θηραματοπόνων των δασικών υπηρεσιών, που ενέκριναν τα είδη των εμπλουτισμών αυτών
κατά το παρελθόν.
Η θέση της ΝΕΜΕΣΙΣ είναι ότι, όπου παρουσιάζονται καταρρεύσεις πληθυσμών και
κρίνεται ότι χρήζει εμπλουτισμού κάποιο είδος (πράγμα που εάν εξορθολογιστεί βιώσιμα η
θήρα δεν θα χρειάζεται βέβαια), οι εμπλουτισμοί αυτοί θα πρέπει να γίνονται με άτομα
ζώων επιδημητικών, που παράγονται για τον σκοπό αυτό σε κρατικά εκτροφεία και θα
ελέγχονται εξονυχιστικά γι αυτό. Στην ουσία δεν χρειάζεται κανένας εμπλουτισμός, αν
ασκείται σωστά η θήρα, μόνο το 10 με 15% να καρπώνονται οι κυνηγοί, το υπόλοιπο να
αφήνεται για διαιώνιση του είδους και μη κατάρρευση των οικοτόπων. Ήδη πιέζονται τα
είδη με την ανθρώπινη επέκταση και δραστηριότητα, καθώς επίσης και με την απώλεια
οικοτόπων λόγω εκτεταμένων πυρκαγιών και δεν υπάρχει κανένας λόγος περαιτέρω πίεσης
των ειδών.
Β. Η μετάβαση προς μία περισσότερο βιώσιμη κυνηγετική δραστηριότητα ως
τμήμα της συζήτησης για την επόμενη ρυθμιστική.
Ήδη από την διαβούλευση για την επόμενη ρυθμιστική η οποία σε λίγο καιρό θα
ξεκινήσει, η ΝΕΜΕΣΙΣ θα καταθέσει τις προτάσεις οι οποίες ακολουθούν, στοχεύοντας
στην άμεση θεραπεία των σοβαρότατων προβλημάτων που δημιούργησαν οι προηγούμενες
ρυθμιστικές περί θήρας αποφάσεις , ώστε να μειωθούν οι άμεσα οι συνέπειες από τον
στρεβλό τρόπο που ασκείται το κυνήγι σήμερα .Αυτό θα δώσει τον απαραίτητο χρόνο ώστε
να γίνουν οι αναγκαίες ρυθμίσεις και αιτιολογημένες μελέτες προκειμένου να γίνει η
μετάβαση από μία οριζόντια σε πολλές τοπικές ρυθμιστικές.
Β.1 Οι προτεινόμενες για την επικείμενη περίοδο αλλαγές
Β.1.1 Άμεση εξαίρεση από την θήρα όλων των περιοχών Natura κάτι που σήμερα
καταστρατηγείται.
Β.1.2 Ειδικά για φέτος πρέπει η θήρα σε όλες τις νησιωτικές περιοχές της χώρας να
ασκείται σύμφωνα με τους κανόνες της νέας ρυθμιστικής σε τοπικό επίπεδο αποκλειστικά
αποκλειόμενης της θήρας από κυνηγούς, που έρχονται από άλλες περιοχές της χώρας.
Το μέτρο αυτό ούτως η άλλως πρέπει να ισχύσει σε μόνιμη βάση, δεδομένου ότι έτσι θα
ανακουφιστούν οι πληθυσμοί των επιδημητικών ειδών των νησιών, οι οποίοι είναι γενετικά
απομονωμένοι από τους ομοειδείς πληθυσμούς της ηπειρωτικής χώρας και κατά τούτο
συνιστούν πολύτιμες δεξαμενές βιοποικιλότητας, οι οποίες πρέπει να προστατευτούν. Θα
δώσει έτσι το κίνητρο σε Κ.Σ να προσελκύσουν θηράματα και να βελτιώσουν τους
οικοτόπους τους, καθώς και να προστατεύουν το είδος από υπερθήρευση.
Το μέτρο αυτό, θα ανακουφίσει και μεταναστευτικά είδη όπως το τρυγόνι ειδικά στον
Αιγαιακό χώρο από όπου έχει εκλείψει εδώ και χρόνια η είσοδος μεγάλων σμηνών
πουλιών.
Β.1.3 Τρυγόνι.Το είδος περιλαμβάνεται στον κατάλογο των τρωτών ειδών από την
IUCN, ενώ οι πληθυσμοί του παρουσιάζουν τεράστια μείωση σε όλη την Ευρώπη σύμφωνα
με όλες τις μελέτες διεθνώς, πλην της μελέτης που κάθε χρόνο υποβάλουν οι κυνηγοί.
Η ΝΕΜΕΣΙΣ προτείνει την άμεση απαγόρευση της θήρας του τρυγονιού χωρίς καμία
συζήτηση και επανεξέταση των δεδομένων μετά τουλάχιστον μία πενταετία.
Β.1.4 Η περίοδος θήρας για όλα τα είδη θα πρέπει να ξεκινά του λοιπού την 1η
Οκτωβρίου και να κλείνει την 31η
Δεκεμβρίου κάθε έτους. Αυτό θα ανακουφίσει όλα
ανεξαιρέτως τα θηρευόμενα είδη, τα οποία πιέζονται από μία απαράδεκτη συνθήκη, που
σήμερα οδηγεί στην ετήσια λήψη και έκδοση των ρυθμιστικών αποφάσεων, σαν
αποτέλεσμα διαπραγμάτευσης με το κυνηγετικό λόμπυ και χωρίς καμία σχέση με
ουσιαστικές πρόνοιες για την προστασία της βιοποικιλότητας των ειδών.
Β.1.5 Γκισάρι, Καλημάνα, Ψαλίδα, Μπεκατσίν, Πετροπέρδικα. Και τα πέντε είδη
προτείνεται να εξαιρεθούν της θήρας, καθώς όλα παρουσιάζουν μεγάλη μείωση σε όλη την
Ευρώπη. Τα είδη Γκισάρι (Aythya Ferina), Καλημάνα (Vanellus Vanellus), Ψαλίδα (Anas
Acuta) χαρακτηρίζονται ως τρωτά από την IUCN, το μπεκατσίνι(Callinago Callinago
Callinago) παρουσιάζει μεγάλη μείωση σε όλη την Ευρώπη, ενώ η Πετροπέρδικα (Alektoris
Graeca) αποτελεί σχεδόν απειλούμενο είδος.
Ειδικά για την πετροπέρδικα έως πέρυσι η ρυθμιστική επέτρεπε την θήρα της και
μάλιστα με όριο την κάρπωση ανά έξοδο 2 ατόμων, γεγονός το οποίο είναι σκανδαλώδες,
εάν συνυπολογιστεί η κατάσταση του είδους μαζί με την γενετική ρύπανση και διάβρωση,
που έχει προκληθεί στα ενδιαιτήματα του από τους θηραματικούς εμπλουτισμούς με
νησοπέρδικες, στα οποία ήδη έχουμε αναφερθεί.
Β.1.6 Κορακοειδή. Όλα τα κορακοειδή, πουλιά ωφέλιμα, αφού είναι καθαριστές και
κύριοι παράγοντες, που ευνοούν την αναγέννηση των Δρυοδασών, δυστυχώς
αντιμετωπίζονται ως θηρεύσιμα είδη στις τελευταίες ρυθμιστικές, εισαγόμενα από το
παράθυρο και ανομολόγητα ως επιβλαβή (η αντιμετώπιση και ο χαρακτηρισμός ζώων ως
επιβλαβή απαγορεύεται), γεγονός που τα κατατάσσει στα θηρεύσιμα και μάλιστα χωρίς
περιορισμούς στην θήρα τους.
Κάθε χρόνο τα τελευταία Σ/Κ της περιόδου θήρας κυνηγετικοί σύλλογοι κυρίως της
Β. Ελλάδας, οργανώνουν ομαδικές εξόδους “καταπολέμησης” κορακοειδών, κατά τις
οποίες δεκάδες κυνηγοί εξοντώνουν εκατοντάδες από αυτά τα πουλιά σε κάθε έξοδο.
Με δεδομένο ότι επιβλαβή είδη δεν υπάρχουν αυτό το αίσχος πρέπει να σταματήσει.
Β.1.7 Πετροκούναβο (Martes Foina). Πρόκειται για είδος ολιγάριθμο με μικρούς
πληθυσμούς στην χώρα τις τελευταίες δεκαετίες, οι οποίοι κατέρρευσαν, επειδή μέχρι τον
πόλεμο θηρεύονταν για την γούνα του. Παρ όλο που το είδος είναι προστατευόμενο, κάθε
χρόνο εντάσσεται στα θηρεύσιμα και μάλιστα χωρίς όριο. Η θήρα του προτείνεται να
σταματήσει με την έκδοση της νέας ρυθμιστικής.
Β.1.8 Κόκκινη Αλεπού.(Vulpes Vulpes). H αλεπού δυστυχώς αποτελεί ακόμα ένα είδος
το οποίο επιχειρείται κατ έτος να αντιμετωπίζεται ως επιβλαβές από το παράθυρο και η
θήρα της επιτρέπεται χωρίς όριο και χωρίς χρονικούς περιορισμούς ολόκληρη την
κυνηγετική περίοδο. Κατά το παρελθόν επί δεκαετίες επικηρυγμένη ως επιβλαβές,
διώχθηκε σχεδόν μέχρις εξάλειψης των πληθυσμών της, με αποτέλεσμα της πληθυσμιακής
κατάρρευσης της το 1982 η χώρα να αντιμετωπίσει πληθυσμιακή έκρηξη των αρουραίων
του αγρού (είναι το βασικό θήραμα της αλεπούς), ολόκληρη σχεδόν να κηρυχθεί
αρουραιόπληκτη και να γίνουν ζημίες δεκάδων δισεκατομμυρίων στην Γεωργική παραγωγή
και το φυτικό κεφάλαιο αυτό καθ εαυτό, με κορυφαία περίπτωση καταστροφής εκείνη του
ελαιώνα της Χαλκιδικής, ο οποίος απώλεσε φυτικό κεφάλαιο ελαιοδέντρων που νέκρωσαν
τα ποντίκια με την αστρονομική για την εποχή αξία των 45 δισεκατομμυρίων δραχμών.
Αυτές οι καταστροφές οδήγησαν στην άρση της επικήρυξης του είδους που επέτρεψε
την ανάκαμψη του, αλλά τα τελευταία χρόνια οι ρυθμιστικές από το παράθυρο και
αδικαιολόγητα το εντάσσουν στα διωκόμενα είδη. Πέρυσι εντάχθηκε μάλιστα με ειδική
διάταξη μνημείο υποκρισία ότι η θήρα της σταματά σε αρουραιόπληκτες περιοχές.
Η συνέχιση της θήρας της αλεπούς υπό τις περιστάσεις μάλιστα της πληθυσμιακής
αύξησης των υβριδικών αγριοχοίρων, αποτελεί κυριολεκτικά εγκληματική πράξη, αφού η
αλεπού βοηθά τα μέγιστα στον έλεγχο των συνεπειών της πολυδυμίας των υβριδικών
αγριοχοίρων καθώς κλέβουν χοιρίδια από τις φωλιές τις πρώτες ημέρες της ζωής τους που
δεν ακολουθούν την αγέλη για εύρεση τροφής και παραμένουν αφύλακτα στις ζεστές
φωλιές, επειδή ελλείψει αρκετού λίπους σε αυτήν την περίοδο της ζωής τους δεν μπορούν
να εξισορροπήσουν τις χαμηλές θερμοκρασίες του περιβάλλοντος στην ύπαιθρο.
H πρόταση της ΝΕΜΕΣΙΣ, είναι η άμεση εξαίρεση της αλεπούς από τα θηρεύσιμα είδη.
Β.1.9 Αγριόχοιρος (Sus Scrofa). Το είδος είναι ενταγμένο στα θηρεύσιμα είδη χωρίς
περιορισμούς καθ όλη την κυνηγετική περίοδο, ενώ επιχειρείται να καταπολεμηθεί ο
παρατηρούμενος τα τελευταία χρόνια υπερπληθυσμός του, καθ όλη την διάρκεια του
έτους, με την συγκρότηση συνεργείων δίωξης του από κυνηγούς. Ο υπερπληθυσμός είναι
αποτέλεσμα της προώθησης ημιεντατικών εκτροφών “αγριοχοίρων” από υβρίδια
αγριοχοίρων F1 για κρεατοπαραγωγή και θηραματικούς εμπλουτισμούς από το 1990 έως
και τουλάχιστον το 2004.
Με απελευθερώσεις για θηραματικούς εμπλουτισμούς τέτοιων ζώων (οι περιπτώσεις
της Πελοποννήσου της Καρδίτσας κλπ), αλλά και από ατυχήματα (η περίπτωση Λαρίσης
και Τρικάλων κλπ), πολλά υβρίδια διέφυγαν ανεξέλεγκτα στο περιβάλλον. Τα ζώα αυτά
έχοντας πολυδυμία (γενούν τουλάχιστον 3 φορές την διετία έως και 7 μικρά την φορά
αντίθετα από τον αγριόχοιρο που γεννά λίγα μικρά και μόνο δύο φορές την διετία) και
μεταβολισμό (ταχύτητα ανάπτυξης) παρόμοια με τα αντίστοιχα των οικόσιτων χοίρων
γρήγορα κυριάρχησαν πληθυσμιακά με συντριπτικό τρόπο των αγριοχοίρων και
σπρωγμένα από τις μεγαλύτερες συγκριτικά ανάγκες τους για τροφή και νερό από τους
κανονικούς αγριόχοιρους, εγκατέλειψαν τους πυκνούς ορεινούς γουρουνότοπους και με
μεγάλες αγέλες κατέκλυσαν τις πεδινές και καλλιεργούμενες περιοχές. Εκεί πλησίασαν
ανθρώπινους οικισμούς και δημιούργησαν προβλήματα κυρίως ζημιών σε καλλιέργειες,
αλλά και κίνδυνο οδικών ατυχημάτων κατά τις νυκτερινές μετακινήσεις των αγελών για
εύρεση τροφής.
Τα ζώα αυτά, εδώ και 3 τουλάχιστον χρόνια πράγμα φυσικό για απογόνους F1 υβριδίων,
παρουσιάζουν έντονο διαχωρισμό κατά τις γέννες τους, με έως και τα μισά νεαρά ζώα των
αγελών τους, να επιστρέφουν στον άγριο και τον ήμερο προγόνους τους σε κάθε γέννα.
Υπό τις περιστάσεις, τίποτε επισφαλέστερο και καταστροφικότερο από τις πολιτικές της
δίωξης και εντατικής θήρας αυτών των ζώων οι οποίες εκτός από το γεγονός ότι ανακόπτουν
την προσπάθεια της φύσης να λύσει το πρόβλημα της ανισορροπίας που δημιουργήσαμε,
εγκυμονεί και τους κινδύνους της σταθεροποίησης υβριδικών χοίρων και την σιγουριά ακόμα
μεγαλύτερης πληθυσμιακής έκρηξης των ζώων αυτών, τα επόμενα χρόνια.
Ο λόγος που αυτό θα συμβεί με μαθηματική ακρίβεια όπως έχει συμβεί σε οποιοδήποτε
μέρος του κόσμου επιχειρήθηκε να μειωθούν διά των όπλων οι πληθυσμοί χοίρων κάθε
είδους, είναι απλός.
Η διά των όπλων δίωξη αυτών των ζώων λόγω ακριβώς των χαρακτηριστικών της
συμπεριφοράς αυτών των ζώων στις αγέλες τους προ του κινδύνου ,συνήθως αποφέρει την
εξάλειψη των ενήλικων αρσενικών της αγέλης τα οποία κοντοστέκονται για να δώσουν στα
θηλυκά και τα μικρά ζώα την ευκαιρία να ξεφύγουν.
‘Όταν συμβαίνει αυτό ,οι αγέλες διασπώνται ,τα θηλυκά ζώα που είτε εγκυμονούν είτε
ακολουθούνται από τα μικρά τους διασκορπίζονται και απομονώνονται στην ευρύτερη
περιοχή, όπου πολλαπλασιάζονται με ενδογαμίες και σε τρία χρόνια όπου χτυπήθηκε μία
αγέλη παρουσιάζονται 30 νέες με σταθεροποιημένα τα υβριδικά χαρακτηριστικά και με
μεγαλύτερη αυξητική δυναμική.
Με δεδομένο ότι οι πληθυσμοί των λύκων, που ευημερούν επειδή ακριβώς
ευημερούν οι πληθυσμοί των αγριοχοίρων στους οποίους στηρίζονται διατροφικά,
ακολουθούν ήδη τις αγέλες των υβριδίων στις πεδινές περιοχές, κανονικά πρέπει να
αφεθούν ανενόχλητοι να λύσουν το πρόβλημα που δημιουργήσαμε. Οι λύκοι που σήμερα
δεν πλησιάζουν τις αγέλες αυτές για να τραφούν εμποδισμένοι από τον θόρυβο των
κυνηγετικών ομάδων και των όπλων, εάν αφεθούν ήσυχοι θα απωθήσουν παρακολουθώντας
τις αγέλες πίσω στους πυκνούς ορεινούς γουρουνότοπους, όπου τα βαριά μεγαλόσωμα και
δυσκίνητα υβρίδια η διαχωριζόμενα στον οικόσιτο πρόγονο ζώα, δύσκολα θα καταφέρουν να
επιβιώσουν του δυσμενούς γι αυτά περιβάλλοντος.
Σχετικά με την συζήτηση για την θήρα, η ΝΕΜΕΣΙΣ προτείνει άμεση κατάργηση
των διώξεων. με οργανωμένα συνεργεία κυνηγών των αγριοχοίρων στις πεδινές περιοχές και
την θήρα του είδους αποκλειστικά στις ορεινές περιοχές κατά την διάρκεια της περιόδου
θήρας του είδους, εξαιρουμένης της περίπτωσης εμφάνισης κρούσματος πανώλης των
χοίρων σε κάποια περιφερειακή ενότητα στην Β. Ελλάδα, που η θήρα γενικά θα πρέπει να
κλείνει στην ενότητα αυτή, για αποφυγή μετάδοσης της ασθένειας με μολυσμένο χώμα από
πόδια σκύλων, παπούτσια κυνηγών και λάστιχα των αυτοκινήτων τους.
Β.2 Η εξάλειψη των στρεβλώσεων οι οποίες βάζουν από το παράθυρο και
πλαγίως την επέκταση της θήρας των ειδών μετά την λήξη της κυνηγετικής περιόδου.
Παρ όλο που το θέμα της παρέμβασης της ΝΕΜΕΣΙΣ είναι οι αλλαγές, που πρέπει
να δρομολογηθούν εν όψει της λήψης των επόμενων ρυθμιστικών αποφάσεων, για την κατά
το δυνατόν ασφαλέστερη κυνηγετική δραστηριότητα τα επόμενα χρόνια, στην συζήτηση
πρέπει να τεθεί το μέγα ζήτημα των εκπαιδευτικών των κυνηγετικών σκύλων.
Αυτά γίνονται εκτός κυνηγετικής περιόδου σε περιοχές προσδιορισμένες ως
εκπαιδευτήρια, οι οποίες είναι μεγαλύτερης έκτασης και περιβάλουν πολλές φορές ακόμα
και καταφύγια Θηραμάτων.
Πέραν της ανάγκης εξορθολογιστικού περιορισμού της έκτασης αυτών των
περιοχών για ευνόητους λόγους, το όλο σύστημα των εκπαιδεύσεων χρειάζεται ριζική
αναθεώρηση αποκλειομένων, από αυτά τα εκπαιδευτικά, των λαγωνικών ιχνηλατών σκύλων
δίωξης και της συνέχισης της δραστηριότητας αυτής μόνο για σκύλους δείκτες.
Σε αυτά τα εκπαιδευτικά οι ιδιοκτήτες των σκύλων δίωξης δεν εκπαιδεύουν απλά
νεαρά σκυλιά για να βγουν στο «κυνήγι», αλλά προπονούν το σύνολο των σκύλων τους στο
κυνήγι (αυτό σημαίνει από 4 έως 14 σκυλιά ανά κυνηγό), με αποτέλεσμα οι σκύλοι να
σκοτώνουν και να θηρεύουν λαγούς , να αιχμαλωτίζονται μωρά λαγών των οποίων
σκοτώθηκαν οι μητέρες που δύσκολα επιβιώνουν και βέβαια κατ αυτόν τον τρόπο
συνεχίζεται η θήρα χωρίς όπλα και εκτός της περιόδου του κυνηγιού.
Αποδεικτικά αυτής της τραγικής πραγματικότητας εύκολα μπορεί να αναζητήσει
κανείς στο διαδίκτυο και να ανακαλύψει δεκάδες σχετικά βίντεο που αναρτούν στο You
Tube διάφορες υπερήφανα αυτοπροσδιοριζόμενες ως ομάδες εκπαίδευσης λαγοκυνηγών
χωρίς ουδείς να συγκινείται από την παρανομία και την καταστροφή που προκαλείται.
Η ΝΕΜΕΣΙΣ προτείνει μαζί με το σταμάτημα αυτής της δραστηριότητας των
διωκτών σκύλων, να τεθεί και ανώτερο επιτρεπόμενο όριο λαγόσκυλων ανά κυνηγό τα δύο
σκυλιά ανά κυνηγό.

Share via
Copy link